چهارشنبه, 31 مرداد 1397
شناسه خبر:1989

از معبر مسجد به جامعه‌ای سالم برسیم!

  • انداز قلم

جامعه مانند کودکی است که برای رسیدن به فصل جوانی و میوه دهی باید واکسینه شود. کودک ناتوان و ضعیف اگر میان میکرب ها رها گردد بی شک به ویروس ها و میکروب های واگیر مبتلا می گردد.

دینی

برای رسیدن به جامعه ای سالم، مراکز یک جامعه ی سالم را با ضمانت بالا به باروری برسانند. این قسمت برای توجه به فیزیک جامعه ست و روح آن باید در مکان و معبری دیگر پرورش یابد که مسجد مهم ترین آن هاست. توجه به ساخت مسجد برای احیای روح متعالی و تقدیم کودکانی سالم به جامعه، بیش از هر زمان دیگری ضرورت به حساب می آید.

مساجد به مثابه همان مراکز واکسینه ای است که کودک بشر را به سر منزل سلامت می رساند.
توجه به مسجد به عنوان مهم ترین رکن مسلمانی، با تأکید فراوان به کرار آمده است. پیامبر در اولین اقدام بعد از هجرت به ساخت مسجد در مدینه اقدام فرمود و این جایگاه، محل رفع و رجوع مشکلات مسلمانان بوده و مسجد همواره با عنایت ویژه ی مسلمانان روبرو گردیده و قرآن با کلام صریح مسلمانان را به آن امر می کند.
احترام به مساجد و تعمیر خانه ی خدا جزءِ آداب مؤکده ی دینی است و تعدد مسجد در یک جامعه، یعنی تضمین آرامش یک جامعه از گزند بلاهایی که آن را تهدید می کند.
کودکی به مسجد آشنا، در نوجوانی و جوانی، تحت تعلیم تربیت اسلامی، هرگز تهدیدی برای دیگران نیست و در واقع امینی است که می توان به ایمانش اعتماد کرد و نترسید که به منکری گرفتار آید.
توجه حکومت ها و والیان و نظام های حاکم به ساخت مسجد، با کیاست و فراست، آرامش را برای نظام هایشان خریده اند و هرگاه این سنت حسنه در عملکردی وارونه و برعکس، عمل کند باید زنگ های خطر را به صدا درآورد که خطر در کمین است و به زودی ویروس ها به پیکره حمله می کنند. با این مقدمه به عنوان یک شهروند اهل سنت به اقدام تخریب نمازخانه ی پونک معترضم و حق خودم می دانم تا با این قلم که سال ها در سایه ی تربیت مسجد برای جامعه نوشته است، تذکر دهم که این رویکرد هرگز قابل توجیه نیست و به شعار وحدت شیعه و سنی، لطمه ای جدی وارد کرده است.
در این برهه ی حساس که کشورمان در سایه ی وحدت مذاهب برخلاف تمام همسایگانش آرامش را تجربه می کند و دنیا را با تنوع مذهبی در حیرت فرو برده؛ چرا با این عمل تفرقه افکنانه به وحدت عملی ضربه وارد می کنند و در میان بهت اهل سنت که حتی از داشتن مسجد در پایتخت محرومند، چرا نمازخانه هایشان ویران می شود؟
کجای این کار به نفع مسلمانان است؟ چگونه این حرکت وحدت را تحکیم می بخشد؟ چرا این حرکت غیرمعقولانه باید زمانی به وقوع بپیوندد که دنیا غرق در خشونت های فرقه ای و مذهبی است؟ این عاقلان آینده نگر، کجای معادله ی وحدت را ترمیم کرده اند که با تخریب آن را اعاده می کنند؟
جمعیت اهل سنت پایتخت، چرا نباید مسجد داشته باشد؟ مگر تخریب نمازخانه پیام وحدت است که بر آن اصرار کردید، آن هم در روزهایی که مسلمانان در ایران و در کنار هم با آرامش زندگی می کردند؟
در تهرانی با آن بزرگی، یک نمازخانه جای چه کسی را تنگ کرده بود که با بولدوزر به جای دیوارهایش افتادید؟ از آن فضای روحانی و مقدس نترسیدید؟ از چشم های اشکبار و دست های بلند شده به آسمان نترسیدید؟ این معنای وحدت است؟ وقتی مسیحی و یهودی و زردتشتی و حتی فرقه های دیگر در تهران، کنیسه و کلیسا و آتشکده دارند؛ یک نمازخانه برای اهل سنت مجاز نیست؟
جوانی که از معبر مسجد به جامعه می رسد به هیچ ویروسی آلوده نیست! معتاد نیست! اهل فسق و فجور نیست!
مجوز ساخت یک مسجد که دریغ کردید؛ نمازخانه چه شکلی داشت که به دیوارهایش حمله بردید؟ از قرآن ها و سجاده ها نترسیدید؟
جمعیت 25 میلیونی اهل سنت، حق آن را ندارند که در پایتخت و اُم القری شهره اش، مسجدی داشته باشد؟
نمازخانه یعنی خطرش به اندازه ی یک کلوپ شبانه به وفور برپاست، بیشتر است؟
صدای اذان از صدای خواننده های پاپ و رپ یعنی اثرش کمتر است؟ این همه مجوز ارکست و مراسم و مجوز مکان ها فرهنگی صادر می کنید، یعنی ما حق نداریم یک سجدگاه در دل پایتختمان داشته باشیم؟
یک هفته برادرمان می خوانید، یک هفته دنبال حرف های تحکیم می گردید، بعد نمازخانه را خراب می کنید، باید این اعتماد را چگونه احیا کرد؟
این مردم صبور که مرزداران سراسر ایرانند، به کدام گناه و خیانت متهمند که داشتن مسجد و حتی نمازخانه ر از آن ها دریغ می کنید؟
غیر از وفاداری و شهیدانی که تقدیم کرده ایم به چه جرمی چنین مورد بی مهری قرار گرفته ایم؟
به کدام گناه ناکرده آلوده ایم که سجده گاهمان را خراب می کنید؟
این فریاد یک زن سنی است که سال هاست با صداقت می نویسد، کنار دوستان شیعه اش برای وطن نوشته است! سزای این وفاداری را با چه زبانی به بچه هایش بگوید؟ با کدام اعتماد فردا از وحدت بنویسد؟
به نام صاحب مسجد، بس کنید ...
کتایون محمودی از
شاگردان کاک حسن امینی

ارسال نظر به عنوان مهمان

شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد